In English
Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Monochamus — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 35
  1. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  3. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Cucujiformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Chrysomeloideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Cerambycidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Lamiinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Monochaminiplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Monochamusrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Monochamuspodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Monochamus sartorgatunek
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
podgatunek: Monochamus (Monochamus) sartor sartor (Fabricius, 1787)
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1052888    kod taksonu: 4162
taksonomia sprawdzona: TAK
źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2010 checklist: R. Plewa
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Monochamus sartor sartor - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 162
  • Publikacje: 61
  • Kolekcje: 14
  • Autorzy publikacji: 57
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): 4

Opis taksonu
Rozsiedlenie tego gatunku wiąże się z południowo-zachodnim zasięgiem świerka w Europie; jest on rozmieszczony od wschodniej Francji, Szwajcarii, północnych Włoch, Jugosławii, Rumunii do krajów środkowoeuropejskich po przykarpacką Ukrainę, poza tym jako importowany notowany z Wysp Brytyjskich, Danii i Finlandii. W obrębie swego zasięgu spotykany jest rzadko i sporadycznie na terenach nizinnych, częściej w górach, gdzie dociera do około 1800 m n. p. m. W Polsce zasiedla zwarcie lasy górskie, z innych rejonów jest znany z nielicznych stanowisk, przy czym stałe występowanie w okolicach Warszawy zakwestionowali B. Burakowski i E. Nowakowski (1981b). Rójka chrząszczy rozpoczyna się od połowy czerwca i trwa przez lipiec, a pojedyncze osobniki spotykano jeszcze w sierpniu. Samica składa jaja na całej długości strzały świerków — Picea Dietr., osłabionych żerem innych owadów lub obumarłych na skutek porażenia przez opieńkę miodową — Armillariella mellea (Vahl.) P. Karst oraz na nie okorowanych, powalonych czy ściętych pniach, złomach, śniegołomach i wiatrowałach. Młode larwy początkowo żerują pod korą, drążąc placykowate chodniki naruszające biel, następnie wgryzają się w drewno. Dalszy przebieg rozwoju jak u M. rosenmuelleri (Cederh.). Ze względu na głębokie żerowiska omawiany chrząszcz jest poważnym szkodnikiem technicznym drewna. Chrząszcze są bardzo aktywne w słoneczną pogodę, odbywają loty w poszukiwaniu drzew żywicielskich, na których szybko biegają w górę i w dół, kopulując na ocienionej stronie pni stojących, a na stronie dolnej pni leżących. Poza tym jako drzewa żywicielskie larwy były podawane jodły — Abies Mill. i sosny — Pinus L.

Zewnętrzne źródła danych