Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Hesperophilus — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 27
  1. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Staphyliniformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Staphylinoideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Staphylinidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Oxytelinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Thinobiiniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Blediusrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Hesperophiluspodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Bledius (Hesperophilus) denticollis A. Fauvel, 1872
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1010283    kod taksonu: 1413
taksonomia sprawdzona: TAK
źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2004 checklist: A. Melke
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Bledius denticollis - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 24
  • Publikacje: 6
  • Kolekcje: 1
  • Autorzy publikacji: 11
  • Ilustracje (ikonografia): brak
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Gatunek o niedostatecznie wyjaśnionym rozmieszczeniu, gdyż mylony z innymi gatunkami. Pewne stanowiska leżą w środkowej Europie oraz we Francji i północnych Włoszech (Horion 1963, Lohse 1964). W Polsce wykazany tylko z dwu stanowisk, wymagających jednak potwierdzenia nowymi materiałami. Według A. Szujeckiego (1968, 1969) omyłkowo wykazany z Krakowa (Mazur 1922) i okolic Warszawy (Tenenbaum 1937, 1938) na podstawie błędnie oznaczonych okazów Bledius opacus subsinuatus Muls. et Rey. Znajdowany najczęściej na pobrzeżach rzek i jezior — na miejscach piaszczystych pokrytych cienką warstwą iłu i słabo porośniętych roślinnością.

Zewnętrzne źródła danych