Mapa Bioróżnorodności
Taksony
  1. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Cucujiformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Cucujoideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Endomychidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Leiestinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Leiestesrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Leiestes seminiger (L. Gyllenhal, 1808)
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1019105    kod taksonu: 3551
taksonomia sprawdzona: TAK
Polska Czerwona Lista: NT
 

źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2007 checklist: R. Ruta
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Leiestes seminiger - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 42
  • Publikacje: 17
  • Kolekcje: 4
  • Autorzy publikacji: 16
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Gatunek europejski, rozprzestrzeniony od Półwyspu Apenińskiego i Bałkańskiego przez całą środkową część kontynentu aż do Karelii i koła podbiegunowego w Fennoskandii, notowany też z Kaukazu. Uważa się go za relikt lasów pierwotnych, w ubiegłym wieku był częściej znajdowany, obecnie w niektórych okolicach zupełnie wyginął. W obrębie areału gatunkowego jest wszędzie bardzo rzadko i sporadycznie spotykany, a w miarę posuwania się ze wschodu na zachód coraz rzadziej notowany, na przykład we Francji jest znany tylko z czterech stanowisk. W Polsce notowano go z nielicznych stanowisk w czterech krainach. Wymagania ekologiczne i bionomia tego gatunku są znane tylko fragmentarycznie. W Polsce T. Trella (1923c) spotykał go w przerośniętych grzybnią bukach i jodłach. W Szwecji był znajdowany na osice oraz na grubych, zmurszałych pniach i pieńkach brzóz porośniętych hubami: porkiem brzozowym — Piptoporus betulinus (Bull. ex Fr.) P. Karst. oraz hubiakiem pospolitym — Fomes fomentarius (L. ex Fr.) Kickx. Zimują postacie dojrzałe, w Szwecji nowa generacja ukazuje się w czerwcu (Palm 1952). Według własnych badań w Puszczy Białowieskiej znalezione 17 V 1969 larwy i imagines żerowały na wilgotnym, miękkim, butwiejącym drewnie kłody osiki, leżącej na ziemi w miejscu silnie zacienionym i wilgotnym. W hodowli pierwsze poczwarki zaobserwowano 26 VI, a młode chrząszcze ukazywały się od 11 VII do 30 VII. Wybarwione osobniki przezimowały do kwietnia następnego roku (B. Burakowski*).

Zewnętrzne źródła danych