Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Trichoferus — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 15
  1. Arthropodatyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  4. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Cucujiformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Chrysomeloideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Cerambycidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Cerambycinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Hesperophaniniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Hesperophaninapodplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  12. Trichoferusrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Trichoferus pallidus (G.-A. Olivier, 1790)
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1023291    kod taksonu: 4101
taksonomia sprawdzona: TAK
Polska Czerwona Księga: VU
Polska Czerwona Lista: VU
 

źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2010 checklist: R. Plewa
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Trichoferus pallidus - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 50
  • Publikacje: 5
  • Kolekcje: 4
  • Autorzy publikacji: 6
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Gatunek europejski, zamieszkujący środkową część kontynentu, docierający na zachód do Francji, a na południe do północnych Włoch, Jugosławii, Rumunii i Bułgarii. Zaliczany do reliktów lasów pierwotnych, wszędzie rzadko i sporadycznie spotykany. W Polsce chrząszcz ten należy do wielkich rzadkości faunistycznych. Notowano go ogólnikowo tylko raz jeden przeszło 60 lat temu z dwu krain, a dopiero niedawno został odkryty w Rogalinie pod Poznaniem (J. M. Gutowski 1986). Jest to najbardziej na północ wysunięte stanowisko w całym jego zasięgu. Jest ekologicznie związany ze starymi dębami opanowanymi przez kozioroga dębosza — Cerambyx cerdo L. Pojaw postaci dojrzałych rozpoczyna się około połowy czerwca i trwa do końca sierpnia. Prowadzą one skryty tryb życia — w ciągu dnia są ukryte w szczelinach drzewa i w opuszczonych chodnikach kozioroga dobosza, wychodzą z ukrycia około godziny 21, odbywają loty i kopulują. Samica składa jaja w szparach kory na gałęziach starych dębów, rzadziej na pniach o cienkiej korze. Larwy żerują pod korą i w bielu. Oprócz dębu szypułkowego — Ouercus robur L. jako drzewa żywicielskie larw podawano buka — Fagus L. i lipy — Tilia L. Przepoczwarczenie odbywa się w lipcu. Całkowity rozwój trwa dwa lub trzy lata.

Zewnętrzne źródła danych