In English
Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Cantharis — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 25
  1. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  3. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Elateriformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Elateroideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Cantharidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Cantharinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Canthariniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Cantharisrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Cantharispodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Cantharis (Cantharis) flavilabris C.F. Fallén, 1807
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1015904    kod taksonu: 2910
taksonomia sprawdzona: TAK
źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2007 checklist: M.A. Mazur
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Cantharis flavilabris - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 296
  • Publikacje: 70
  • Kolekcje: 9
  • Autorzy publikacji: 55
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Gatunek rozsiedlony od Wysp Brytyjskich, południowych części Fennoskandii i Karelii aż do Pirenejów, Włoch, Jugosławii, Ukrainy i Kaukazu. W Polsce występuje od Bałtyku aż po Tatry. Zamieszkuje tereny nizinne, podgórza i doliny górskie do wysokości około 2500 m n.p.m. Poławiany jest przeważnie na wilgotnych łąkach i pobrzeżach wód. Postacie dojrzałe ukazują się w maju i przeżywają do lipca.
Według Janssena (1963) samice znoszą średnio 124 jaja, maksymalnie do 214. Rozwój embrionalny w temperaturze 19°C trwa 11 dni. Stwierdził występowanie dwóch stadiów przedlarwalnych, przy czym pierwsze trwa 1 dzień, a drugie 3,5 dnia. Jest to gatunek charakterystyczny dla wilgotnych polan, łąk i torfowisk. Postacie doskonałe spotyka się także w bardziej suchych miejscach. Żerują na zbożach, na kwiatach roślin baldaszkowych, żywią się pyłkiem kwiatowym i drobnymi owadami, np. mszycami. Maksimum pojawu form doskonałych przypada na początek lipca, jest to więc gatunek zdecydowanie letni, a nie wiosenny jak większość omomiłków. Majowe daty złowienia, nielicznych wprawdzie okazów, mogą być pomyłkowe.
Zamieszkuje prawie całą Europę, na wschodzie dochodzi do Kaukazu, na północnym wschodzie podany z ok. Kostromy na wschód od Moskwy (Gussakowskij 1926).
Uwaga. W większości dotychczasowego piśmiennictwa gatunek ten był podawany pod nazwą Cantharis fulvicollis Fabricius, 1792, ale nazwa ta jest preokupowana przez Cantharis fulvicollis Scopoli 1763 (Burakowski i in. 1985) i autorzy zaproponowali, mimo priorytetu nazwy Cantharis nigra (De Geer, 1774), utrzymanie nazwy Cantharis fulvicollis Fabricius. Jednak według Dahlgrena (1988) to Cantharis bicolor Herbst, 1884 jest synonimem Cantharis nigra De Geer, 1774. W tej sytuacji dla gatunku dotychczas zwanego Cantharis fulvicollis Fabricius, 1792 należy stosować następną przydatną nazwę Cantharis flavilabris Fallén, 1807.

Zewnętrzne źródła danych