In English
Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Cantharis — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 25
  1. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  3. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Elateriformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Elateroideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Cantharidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Cantharinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Canthariniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Cantharisrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Cantharispodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Cantharis (Cantharis) decipiens Baudi di Selve, 1872
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 15894    kod taksonu: 5878 (2928b)
taksonomia sprawdzona: TAK
źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2007 checklist: M.A. Mazur
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Cantharis decipiens - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Opis taksonu
Biologia nie znana. Gatunek ten występuje w buczynach i grądach oraz mało zmienionych mezofilnych lasach liściastych.
Niżowy gatunek europejski, rozprzestrzeniony od Algierii, Hiszpanii po Szwecję i Norwegię na północy, podawany także z Węgier i Jugosławii. Nie był wymieniony z Polski w Katalogu (Burakowski i in. 1985) chociaż Švihla (1982) podał go z Cieszyna.
Zaskakujący jest brak tego gatunku w starszych kolekcjach, szczególnie z okolic Krakowa, od wielu lat penetrowanych przez wielu koleopterologów. Wydaje się, że jest to jeden z nielicznych gatunków wykazujących w Polsce tendencje do wzrostu liczebności w ostatnich latach.
Gatunek rozprzestrzeniony głównie w południowej części Europy, notowany ponadto z Algierii, na północ przez środkową część kontynentu docierający do Danii i południowych prowincji w Norwegii i Szwecji. W Polsce do niedawna nie był spostrzegany, dopiero od 1990 r. wykazywany sporadycznie z różnych okolic kraju, ogółem z 10 krain. Występuje głównie w lasach liściastych, zwłaszcza w buczynach i grądach, na ich pobrzeżach, łąkach leśnych i porębach. Postacie dojrzałe pojawiają się w maju i bywają poławiane do lipca. Wykazują dużą lotność i były chwytane do żółtych misek, pułapek Moricke’go, zawieszonych wysoko w koronach drzew. Larwy drapieżne, odbywają rozwój w glebie, zimują, przepoczwarczenie następuje w maju.

Zewnętrzne źródła danych