Mapa Bioróżnorodności
Taksony
  1. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Scarabaeiformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Scarabaeoideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Lucanidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Aesalinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Aesaliniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Aesalusrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Aesalus scarabaeoidesgatunek
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
podgatunek: Aesalus scarabaeoides scarabaeoides (Panzer, 1793) — dębosz
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1012392    kod taksonu: 2556
taksonomia sprawdzona: TAK
ochrona gatunkowa: częściowa, (Błąd nazwy gatunku w treści Rozporządzenia: "Aesalus scarabaeoide")
Polska Czerwona Lista: EN
 

źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2006 checklist: A. Byk
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Aesalus scarabaeoides scarabaeoides - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: powiaty — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 54
  • Publikacje: 29
  • Kolekcje: 5
  • Autorzy publikacji: 25
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Gatunek rozprzestrzeniony w pasie środkowoeuropejskim od środkowej i wschodniej części Francji aż po Ukrainę, na południe docierający do Tyrolu południowego, oraz północnych części Jugosławii i Rumunii, ponadto notowany z trzech południowych prowincji Szwecji. W Polsce chrząszcz rzadko i sporadycznie spotykany, znany tylko z kilkunastu stanowisk z nielicznych krain, głównie zachodnich i południowych. Zasiedla ciepłe tereny nizinne i podgórza; wydaje się, że nie przekracza wysokości 600 m n.p.m. Cykl rozwojowy trzyletni. Larwy żerują w ciemnobrunatnym, próchniejącym drewnie, głównie pieńków dębowych, rzadziej bukowych o różnej średnicy, niekiedy występują także w rozkładającym się drewnie pni żywych jeszcze drzew. W innych krajach notowane nadto z grabu, wiązu, wierzby i orzecha. W opanowanych przez gatunek pieńkach wywodzi się kilka generacji aż do czasu, gdy pieniek zostanie całkowicie skonsumowany. Przepoczwarczenie następuje pod koniec lata lub wczesną jesienią; postacie dorosłe przezimowują w komorach poczwarkowych o ukazują się w maju i czerwcu. Prowadzą skryty sposób życia w pieńkach. Z uwagi na brunatne ubarwienie ochronne i małą ruchliwość są trudne do zauważenia.

Zewnętrzne źródła danych