Русские, остановите эту войну! Спасите Свободную Украину!
Russians, stop this war! Save Free Ukraine!
Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Longitarsus — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 59
L
  1. Arthropodatyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  4. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Cucujiformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Chrysomeloideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Chrysomelidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Alticinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Longitarsusrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Longitarsuspodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Longitarsus (Longitarsus) apicalis (Beck, 1817)
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1025498    kod taksonu: 4529
taksonomia sprawdzona: TAK
źródło nazw: Löbl et Smetana 2010 checklist: L. Borowiec
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Longitarsus apicalis - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 52
  • Publikacje: 25
  • Kolekcje: 3
  • Autorzy publikacji: 21
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Gatunek rozprzestrzeniony w całej Europie, przy czym w środkowej i południowej części kontynentu spotyka się go głównie na przedgórzach i w górach, na północy sięga poza kolo podbiegunowe. W Polsce notowany głównie z południowej części kraju i nielicznych stanowisk z okolic Poznania i Warszawy. W piśmiennictwie można znaleźć liczne wzmianki o roślinach żywicielskich tego chrząszcza, ale informacje te są tak rozbieżne, że sprawa ta wymaga dalszych obserwacji. Większość autorów współczesnych podaje osty — Carduus L. i ostrożenie — Cirsium Mill.

Zewnętrzne źródła danych