Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Ampedus — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 27
  1. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Elateriformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Elateroideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Elateridaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Elaterinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Ampediniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Ampedusrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Ampeduspodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Ampedus (Ampedus) cardinalis (Schiødte, 1865)
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1015103    kod taksonu: 2747
taksonomia sprawdzona: TAK
Polska Czerwona Lista: VU
 

źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2007 checklist: L. Buchholz
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Ampedus cardinalis - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 56
  • Publikacje: 13
  • Kolekcje: 6
  • Autorzy publikacji: 16
  • Ilustracje (ikonografia): 1
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): brak

Opis taksonu
Rozsiedlenie tego rzadko spotykanego gatunku jest poznane niedostatecznie, gdyż mylono go często z podobnym A. praeustus (Fabr.). Notowany dotychczas z Wielkiej Brytanii, Danii, południowej Szwecji, Europy Środkowej, Francji, jednego stanowiska w Aragonii oraz ze środkowego obszaru europejskiej części ZSRR. Wszędzie jest poławiany lokalnie i sporadycznie. W Polsce jest notowany z nielicznych stanowisk tylko w sześciu krainach. Chrząszcz ten jest zaliczany do reliktów lasów pierwotnych. Należy do nadzwyczajnych rzadkości, ponieważ prowadzi skryty sposób życia — nigdy nie był znajdowany na listowiu i kwiatach. Jest to gatunek związany z jeszcze żyjącymi starymi dębami — nigdy nie występuje w pieńkach, kłodach i powalonych pniach dłużej leżących na ziemi. Cykl rozwojowy trwa co najmniej cztery lata. Larwy żerują pod obluźnioną korą, wśród trocin i odchodów larw kózek, głównie kozioroga dębosza — Cerambyx cerdo L., w dziuplach pni i grubych gałęzi w sproszkowanym murszu oraz w zwartym próchnie o rudoczerwonej i brunatnej barwie. Próchno takie w pniach dębu powstaje na skutek rozkładu drewna przez zgniliznę spowodowaną działalnością pasożytniczego grzyba żółciaka siarkowego — Laetiporus sulphureus (Bull. ex Pr.) Murr. Przepoczwarczenie odbywa się w drugiej połowie lipca i w sierpniu w próchnie kruchym, ale o zwartej jeszcze strukturze. Postacie dojrzałe po przezimowaniu w komorach poczwarkowych ukazują się w czerwcu i lipcu, w ciągu dnia nie opuszczają jednak drzew siedliskowych. Z tego samego starego dębu może się wywodzić wiele generacji.))

Zewnętrzne źródła danych