Mapa Bioróżnorodności
Taksony
Cantharis — taksony podrzędne:
Liczba taksonów: 25
  1. Hexapodapodtyp
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  2. Insectagromada
    Kliknij, aby przejść
    do wyboru rzędów
    i filtrów
     >
  3. Coleopterarząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  4. Polyphagapodrząd
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  5. Elateriformiaseria
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  6. Elateroideanadrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  7. Cantharidaerodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  8. Cantharinaepodrodzina
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  9. Canthariniplemię
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  10. Cantharisrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
  11. Cantharispodrodzaj
    Kliknij, aby ustawić
    jako takson główny
    i podstawę
    ← lewego panelu
     >
Ustaw jako podstawę
lewego panelu
gatunek: Cantharis (Cantharis) nigricans O.F. Müller, 1776
PL
TAK
status nazwy: nazwa ważna
BioMap ID: 1015978    kod taksonu: 2917
taksonomia sprawdzona: TAK
źródło nazw: Löbl I. et Smetana A. 2007 checklist: M.A. Mazur
Dane o rozmieszczeniu w Polsce
Cantharis nigricans - Dane o rozmieszczeniu w Polsce - Mapa Bioróżnorodności: UTM 10×10 — miniatura
Statystyka
  • Rekordy: 410
  • Publikacje: 63
  • Kolekcje: 13
  • Autorzy publikacji: 47
  • Ilustracje (ikonografia): 2
  • Zdjęcia (okaz/obserwacja): 3

Opis taksonu
Gatunek rozmieszczony w niemal całej Europie prócz Półwyspu Iberyjskiego i północnych prowincji Fennoskandii oraz na Kaukazie. W Europie Środkowej występuje na terenach nizinnych i górzystych do wysokości około 2500 m n.p.m. W Polsce pospolity od Bałtyku aż po Tatry. Jest poławiany przeważnie w lasach iglastych, od kwietnia do sierpnia, głównie w maju i czerwcu.
Fragmentaryczne informacje z biologii gatunku podał Janssen (1963) oraz Burakowski i Kuśka (1992), natomiast larwę opisał Belling (1885). Jest to jeden z najpospolitszych omomiłków, występujących powszechnie w maju i czerwcu, pojawia się na drzewach i krzewach, na skrajach lasów, w parkach, w zadrzewieniach śródpolnych. Mimo to znajomość jego roli w biocenozach jest znikoma. Jest to gatunek drapieżny i w znacznym stopniu zmniejszający populacje drobnych owadów fitofagicznych. W warunkach hodowlanych zaobserwowano pożeranie chrząszczy z rodzaju Apion Kirby. Z drugiej strony jest pokarmem dla wielu ptaków owadożernych. Z badań prowadzonych w Zakładzie Ekologii Zwierząt Uniwersytetu Toruńskiego wynika, że maksimum pojawu postaci doskonałych tego gatunku przypada na okres karmienia piskląt przez szpaki. Stwierdzono, że Cantharis nigricans i Cantharis fusca są głównymi składnikami pokarmowymi piskląt i dorosłych szpaków.
Gatunek europejski, na północy sięgający do południowych części Skandynawii, na wschodzie podany z okolic Kostromy (Gussakowskij 1926), a na Ukrainie wykazany z okolic Kurska (Istomina 1968, 1972).

Zewnętrzne źródła danych